Dag Tutu, in maart breng je met je partner, pianist Ewout Pierreux, het tweede volume van je album Wrapped in Rhythm, gebaseerd op In a Ribbon of Rhythm van Lebo Mashile. Wanneer wist je dat je van deze dichtbundel muziek wilde maken? Ik zei al zó lang dat ik er iets mee wilde doen, dat ik bang was mensen te vervelen. Ik kon het dus niet langer uitstellen.
Wat raakt je zo in haar poëzie? Het is de eerste literatuur waarin ik mezelf herkende. Het voelde alsof ze mij kende, alsof we hetzelfde leven hadden geleid. Vooral het gedicht ‘Inside Outsider’ trof me diep.
Waarom? Lebo is geboren in de Verenigde Staten, als dochter van Zuid-Afrikaanse ouders in ballingschap, en keerde als tiener terug naar Zuid-Afrika. Ik ben daar geboren en verhuisde als twintiger naar Europa. De openingszin ‘home is a foreign land’ was als een spiegel. En hoe meer ik las, hoe meer parallellen ik vond: we zijn even oud, we groeiden op in het post-Apartheidstijdperk ...
Jullie connectie is dus persoonlijk én politiek? Ja, en ze raakt ook aan mijn identiteit. In ‘Tomorrow’s Daughters’ schrijft ze over ‘pretty black girls who don’t relax and lie their dreams away’. Opnieuw dacht ik: dit is mijn verhal. Alles wat ik muzikaal heb bereikt, begon als een droom.
Intussen zijn jullie ook bevriend? Ja. Ik bewonderde haar al jaren – in Zuid-Afrika is ze een grote naam. Toen ik haar contacteerde over mijn plannen, was ze meteen enthousiast. Op het tweede album is ze ook te horen.
Hoe vond je de balans tussen haar woorden en jouw muziek? Dat ging vanzelf. Haar poëzie ís muziek. Ze werkt vaak met hiphopartiesten, dus het ritme zit al in de taal.
Er zijn twee volumes: één met je band en één met het Nederlandse Metropole Orkest. Vanwaar die keuze? Mijn droom was: opnemen met een orkest én de muziek uitbrengen op vinyl. Maar op één plaat passen geen veertien nummers, dus begon ik met de band. En toen kwam plots de kans om met mijn droomorkest te werken. Soms staan de sterren gewoon goed.
Het was niet de eerste keer dat je met een orkest speelde? Nee, ik houd echt van die grote klank. Je kunt ook niet slecht zingen met een orkest, omdat alles gearrangeerd is. Het is als een comfortabel bed. In een kleine bezetting draag ik meer verantwoordelijkheid, kan ik me nergens verstoppen. Maar ik houd van beide werelden.
In Rataplan speel je alleen met Ewout. Wat verandert er dan? Het is naakter, kwetsbaarder. Voor Ewout is het uitdagender, want hij is de enige muzikant. Maar we kennen elkaar zo goed dat we bijna één stem vormen. In duo hoor je de songs zoals ze zijn ontstaan.
Is optreden in Zuid-Afrika anders dan hier? Absoluut. In Zuid-Afrika reageren de toeschouwers meteen. Hier blijven ze stil tot het einde. Niet omdat ze het niet goed vinden, maar omdat dat de cultuur is. En dat is soms moeilijk, want ik voed me met de energie van het publiek.
We geven het mee. Tekst door Katrien Jacobs Tutu Puoane, Ewout Pierreux aan het werk, in double bill met Lebo Mashile:
ZA 07.03 – Wrapped in Rhythm Foto © Boet Hehuat
